مشرب فکری ام به فلسفه ی فرجام ِ کُنده‌ی افرا نمی‌رسد

ـ درخت ِ هنوز که به ارتفاع ِ خواب‌های ِ من 

                                     نزدیک هم نیست  ـ

به روزهای ِ قبل از تولد ِ افلاطون نیز

                           قد نمی‌دهد

اما

در آبشخوری که من  سر در آن می‌برم

ـ اینک ـ

صدای گاو

پیچیده‌ست؟